Ty
Niczym biały obłok
Lekki, puszysty, cieszący oko
Mkniesz po bezludnym niebie
Radośnie mijasz każdą napotkaną chmurę
Ja
Niczym ciemna chmura
Ciężka, mroczna, roniąca łzy
Przesuwam się wśród takich jak ty
Smutkiem zalewam żyjący pode mną świat
My
Niczym obłok i chmura
Spleceni, rozświetleni, bez skaz
Odpływamy gdzieś w siną dal
Słońcem łączymy serca, w które wbito już dawno szkła
Mrok, gdy
okryci peleryną nocy
oświeceni blaskiem gwiazd
w siebie wpatrzeni
Intymność, gdy
zasłonięci liśćmi drzew
ukryci dookoła ciszy
w siebie wtuleni
Łuna, gdy
ogrzani ciepłem rąk
leżący w nurcie myśli
w siebie zamyśleni
Objęcie, gdy
ginący w potoku myśli
pragnący tylko ciszy
w siebie zamknięci
Świat, gdy
owiani zimnym wiatrem
wpatrzeni w gwiazd roje
w siebie wierzący
Ćma, gdy
zlęknieni szelestem natury
wtuleni w ciepła płomienie
w siebie zanurzeni.
Wiersz zajął III miejsce w XII edycji Powiatowego Konkursu Poetyckiego „Nienazwane uczucia” w kategorii Dorośli. Finałowa gala tego konkursu odbyła się 10.01.2019 roku w Suchej Beskidzkiej.
WYZWOLENIE
Twa codzienność
Czarno-biały kolor ma
Nic nie zmieniasz
Wciąż w bezruchu tylko trwasz
Nie rozumiesz,
Że w me życie wtrącasz się
Mojej pasji ciągle szkodzisz
Nie pozwalasz zrodzić się
Twoja zmienność
Każdy chyba już ją zna
Nie chcesz przestać
Ciągle inna twoja twarz
Nie potrafisz
znaleźć dla mnie maski tej
Którą w końcu bym zerwała
I nie dała zgubić cię
Moja wolność
Naturalnie we mnie gna
Wciąż się zmieniam
Szukam ciągle nowych barw
Nie rozumiesz,
Gdy poznawać chcę swój świat
Chcę dziś tworzyć i dorastać
Szukać w duszy swego ja
Twoja zazdrość
Której mogłam poczuć smak
Dziś cię niszczy
Ciągle mury stawia nam
Ja odchodzę
Pełna siły, w której trwam
Już nie zmienisz i nie zranisz
Pozostaniesz z sobą sam
Oświetleni delikatną smugą księżyca
Zatapiamy się w myślach
Snujemy wizje, plany
Szukamy własnego szczęścia
A ono cichutko stoi obok
Nic nie mówi
Delikatnie tylko głaszcze po ręce
Do ucha szepcze
Uporczywie trzymamy się barierki
Żeby nie upaść, nie spaść
Tymczasem to już nie my się trzymamy
To już nie barierka nas chroni
Porzucamy swoją strefę komfortu
Przekraczamy kolejne granice
Napięcie spływa po ciele
Czujemy, że żyjemy
Nie wiadomo skąd się wzięło
Nie takie mieliśmy plany
Zamykamy oczy
Po prostu odpływamy
Niesie nas prąd niejasności
Dajemy mu bujać naszym żaglem
Nie potrzeba nam nieskończoności
Wystarczy chwila warta czekania.
